Yasakwaac Servomotor 500RMP sgmg-55BWABF Nieuw in doos Industriële Servomotor

Motorisch leren is een complex en continu proces dat uit verschillende fasen bestaat. De grenzen tussen de fasen zijn meestal niet duidelijk. De basis van motorisch leren is een specifiek motorisch programma, dat door de motorische cortex wordt gecreëerd op basis van externe en interne informatie. De essentie van efficiënt motorisch leren in sport is een correcte voorstelling van beweging. In het geval van beginners is de voorstelling van beweging vaag, onvolledig, soms zelfs verkeerd en niet in harmonie met de werkelijke dynamische en temporele parameters van de bewegingstechniek. Het gebruik van methoden voor motorisch leren hangt af van de biologische en kalenderleeftijd van de atleet, voorkennis, motorische ervaring en de informatie die hij over beweging heeft. Aandacht moet primair gericht zijn op de oorzaken van incorrecte beweging, en niet op de gevolgen ervan. De meest voorkomende oorzaken van irrationele beweging zijn incorrecte voorstellingen, een gebrek aan motorische vaardigheden en een ongunstige morfologische constitutie van de atleet.

1. Adams, J. (1976). Issues for a closed-loop theory of motor learning. In Stelmach, G. E.: Motor Control (87-107). New York: Academic Press.

2. Abernethy, B., Kippers, V., Mackinnon, L., Neal, R., & Hanrahm, S. (1997). The Biophysical Foundations of Human Movement. Champaign IL: Human Kinetics.

3. Bompa, T. (1999). Periodization, Theory and Methodology of Training. Champaign IL: Human Kinetics, P.O. Box 5076.

4. Bouchard, C., Barry, D., McPherson, D., Taylor, A. (1992). Physical Activity Sciences. Champaign, IL: Human Kinetics, P.O. Box 5076. Motor Learning in Sport 59 5. Enoka, R. (1998). Neuromechanical Basics of Kinesiology. Champaign, IL: Human Kinetics, P.O. Box 5076. 6. Glyn, R. (1992). Motivation in Sport and Exercise. Champaign, IL: Human Kinetics Books, P.O. Box, IW 14. 7. Harre, D. (1982). Trainingslehre. Berlin: Sportverlag. 8. Hay, J. (1985). The Biomechanics of Sport Techniques. Prentice-Hall, Inc. Englewood Cliffs. 9. Horst, A. (1985). Skiing Right. PSIA, Inc. USA. 10. Keele, S., & Summers, J. (1976). The structure of motor programs. In Stelmach, G. E.: Motor Control (109-142). New York: Academic Press. 11. Latash, M. (1998). Progress in Motor Control – Bernstein's Traditions in Movement Studies. Champaign, IL: Human Kinetics, P.O. Box 5076. 12. Magill, R. (1993). Motor Learning: Concepts and Applications. 3rd. Ed. Madison: WCB Brown & Benchmark. 13. Marentič-Požarnik, B. (1980). Dejavniki in metode uspešnega učenja (Factors and methods of successful learning). Ljubljana.: DU Univerzum. 14. Marentič-Požarnik, B. (2000). Psihologija učenja in pouka (Psychology learning in lesson). Ljubljana: DZS. 15. Marjanovič-Umek L., Zupanččič, M., Fekonja, U., Kavčič, T., Svetina, M., Tomazo, T., Ravnik, T., & Bratanič, B. (2004). Razvojna psihologija (Psychology of development). Ljubljana: Rokus. 16. Piek, J. (1998). Motor Behaviour and Human Skill. Champaign, IL: Human Kinetics, P.O. Box. 17. Schmidt, R. (1976). The schema as a solution to some persistent problems in motor learning theory. In Stelmach, G. E.: Motor Control (41-65). New York: Academic Press. 18. Schmidt, R. (1976). The search for invariance in skilled movement behaviour. Research Quarterly 2 (56),188-200. 19. Schmidt, R. (1977). Schema Theory –Implication for Movement Education. Motor Skills – Theory and Practice, 2. 20. Schmidt, R. (1991). Motor Learning & Performance. Champaign Il.: Human Kinetics Books. 21. Singer, R. (1981). Task classification and strategy utilization in motor skills. Research Quarterly 1 (52), 100-116. 22. Tancig, S. (1996). Razlage psihomotoričnega učenja. Teorija motoričnega programa, teorija sheme in neopiagetova teorija (Phases of psychomotor learning, Theory of motor program, theory of schema in neo Piaget's theory). Psihološka obzorja 4, 105-116.